Η τηλεόραση μπορεί να μας έχει απογοητεύσει πολλές φορές, αλλά συνεχίζουμε να την παρακολουθούμε. Αυτή η αντιφατική σχέση είναι το ερώτημα που μας απασχολεί. Γιατί επιμένουμε να βλέπουμε σειρές και εκπομπές που έχουν καταντήσει επίπεδες, χωρίς ουσία; Κάτι μας κρατάει κολλημένους στη συσκευή, κάτι που ξεπερνάει την απλή συνήθεια. Ας εξερευνήσουμε τους λόγους πίσω από την αστεία αυτή παραδοξότητα.
Η νοσταλγία μας κρατά εδώ
Όλοι θυμόμαστε τις εποχές που η τηλεόραση ήταν το απόλυτο μέσο διασκέδασης. Σειρές που σημάδεψαν γενιές, με πλοκές και χαρακτήρες που γνώριζες καλύτερα από φίλους σου. Οι σημερινές παραγωγές, ωστόσο, τείνουν να είναι αδιάφορες, και συχνά επαναλαμβανόμενες. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια αδιόρατη νοσταλγία που μας επιστρέφει σε αυτές τις σειρές, σαν να αναζητούμε την χρυσή εποχή της τηλεόρασης.
Αυτή η νοσταλγία μας γεμίζει με αναμνήσεις, μας συνδέει με κα moments που τρώγαμε ποπ κορν στο σαλόνι του σπιτιού. Οι ήρωες που αγαπήσαμε παραμένουν ζωντανοί στη μνήμη μας και η χρήση τους σε άθλιες σεζόν ή remake μας θυμίζει ότι κάποτε είχαμε περισσότερα να δούμε. Η τηλεόραση σε αυτό το σημείο γίνεται μια συνήθεια, σαν τα αγαπημένα μας φαγητά — κάποιες φορές αναζητάμε την άνεση και τη familiaritas.
Η δύναμη της συνήθειας
Είναι αλήθεια ότι οι τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές έχουν γίνει για πολλούς από εμάς μια καθημερινή συνήθεια. Κάθε βράδυ, το ίδιο ώρα, συντονιζόμαστε μπροστά από τη μικρή οθόνη, όσο και αν γνωρίζουμε ότι δεν θα δούμε κάτι καινοτόμο. Αυτή η συνήθεια γίνεται σχεδόν τελετουργική, όπως το να πίνουμε καφέ το πρωί ή το να ακούμε μουσική στο δρόμο.
Υπάρχει κάτι καθησυχαστικό στο να ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις. Αν και οι σειρές μπορεί να μην μας προκαλούν πια την αγωνία που είχαν κάποτε, η αίσθηση της ρουτίνας δημιουργεί μια ασφάλεια. Είναι παρηγορητικό να έχουμε κάτι σταθερό στη ζωή μας, πόσο μάλλον σε εποχές που οι αλλαγές είναι ασταμάτητες.
Ποιές είναι οι αγαπημένες μας σειρές;
Για να διερευνήσουμε την σχέση μας με την τηλεόραση, ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικές από τις πιο ενορχηστρωμένες σειρές και εκπομπές που έχουν υπάρξει. Όλοι έχουμε τις δικές μας προτιμήσεις, και αν ρίξουμε μια ματιά σε αυτές, θα δούμε τουλάχιστον μερικούς κοινούς παρονομαστές:
- Φιλαράκια: Η κλασική κωμωδία που δεν βαριόμαστε ποτέ.
- Game of Thrones: Το φαινόμενο που γρήγορα μας εκπλήρωσε με μεγαλόπνοες ιστορίες.
- The Big Bang Theory: Εξαιρετική χιουμοριστική τηλεόραση που μας διασκεδάζει κάθε φορά.
- CSI: Σειρές του μυστηρίου που κρατούν ψηλά την αγωνία.
- Survivor: Ένα από τα πιο αγαπημένα ριάλιτι της ελληνικής τηλεόρασης.
- Κάποια ελληνική σειρά που αγαπάμε από τα παιδικά μας χρόνια.
Αυτές οι σειρές έχουν γίνει κομμάτι της κουλτούρας μας, αναπαραγωγικές συνήθειες που δεν λέμε να εγκαταλείψουμε. Είτε από νοσταλγία, είτε από την ανάγκη μας για γνώριμα μονοπάτια.
Η τηλεοπτική επιτυχία που έγινε παρελθόν
Πολλές σειρές που κάποτε θεωρούνταν οι κορυφαίες παραγωγές, τώρα είναι λησμονημένες ή υποβαθμισμένες. Ωστόσο, οι φαν τους συνεχίζουν να τις παρακολουθούν σχεδόν με θρησκευτική προσήλωση. Πώς συμβαίνει αυτό; Το κοινό πιστεύει ακόμα ότι κάποια στιγμή οι σειρές αυτές θα ανακάμψουν ή απλά δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα καλύτερο επί του παρόντος.
Η επιτυχία μιας σειράς δεν κρίνεται μόνο από τα νούμερα, αλλά και από την επίδραση που είχε στην κοινωνία. Όταν μια ιστορία σε αγγίζει πραγματικά, υπάρχει μια συνεχής επιθυμία να την παρακολουθείς. Ακόμα κι αν η ποιότητα έχει πέσει, υπάρχει αυτή η ελπίδα ότι θα επιστρέψουμε στην πρότερη δόξα.
Η γοητεία των φτωχών σεναρίων
Αν σκεφτούμε τους λόγους που συνεχίζουμε να βλέπουμε σειρές με φτωχά σενάρια, η απάντηση είναι αρκετά απλή. Πολλές φορές οι χαρακτήρες που μας ενδιαφέρουν, όπως κι οι σχέσεις τους, έχουν εξελιχθεί σε πηγή ψυχαγωγίας από μόνοι τους. Μπορεί οι πλοκές να μην είναι πια συναρπαστικές, αλλά οι χαρακτήρες μας κάνουν να νοιαζόμαστε για την έκβαση.
Η τηλεόραση γίνεται έτσι ένα μέσο escape, μια μορφή θεάματος που μας κρατά συνδεδεμένους. Οι περιπέτειες των ηρώων αυτών είναι πηγή συναισθημάτων, εκεί όπου οι δικοί τους καημοί και οι χαρές γίνονται οι δικοί μας. Άρα, η απουσία ποιότητας στο σενάριο δεν μας απωθεί, αλλά μάλλον μας προσελκύει, δημιουργώντας έναν κόσμο στον οποίο θέλουμε να επιστρέφουμε ξανά και ξανά.
Αποδοχή της μετριότητας
Είναι καιρός να αποδεχτούμε ότι ορισμένα πράγματα δεν είναι ποτέ τέλεια. Ομοίως, οι τηλεοπτικές σειρές δεν χρειάζεται να είναι αριστουργήματα για να μας κρατήσουν κλειδωμένους στους καναπέδες μας. Υπάρχει η πρόκληση της απλότητας και της μετριότητας, που μερικές φορές μπορεί να είναι πιο ευχάριστη από τις πολύπλοκες ιστορίες που απαιτούν από εμάς να σκεφτούμε.
Η αποδοχή αυτή μας οδηγεί ακόμη πιο βαθιά στο πηγάδι της τηλεοπτικής ρουτίνας. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναζητάμε τη λάμψη κάθε φορά. Μπορεί να είναι ανακουφιστικό να θέλουμε να παρακολουθήσουμε κάτι γνώριμο, καθώς δεσμευόμαστε σε πρόσωπα που έχουν καταστήσει την εμπειρία μας μοναδική, ακόμη κι αν οι ίδιες οι ιστορίες δεν είναι πια καινούριες.
Η σχέση μας με την τηλεόραση είναι περίπλοκη και είναι γεμάτη αντιφάσεις. Συνεχίζουμε να βλέπουμε σειρές που μιζεριάζουν μια ολόκληρη εποχή, αλλά δεν μπορούμε να αποχωριστούμε. Ίσως επιδιώκουμε τη σύνδεση, την παρηγοριά της γνώριμης ιστορίας ή τη νοσταλγία για έναν εαυτό μας που έχει περάσει. Όμως, αυτό δεν είναι κακό. Είναι φυσικό και ανθρώπινο να θέλουμε να αναζητάμε την άνεση και την οικειότητα, ακόμα κι αν δεχόμαστε τη μετριότητα της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας.

